توسعه تراش تراش

در زمان‌های قدیم، ماشین‌های تراش به کشیدن دست یا رکاب زدن پا، چرخاندن قطعات کار از طریق طناب و ابزار برش در دست متکی بودند.
در سال 1797، مخترع مکانیکی بریتانیایی موزلی یک ماشین تراش مدرن با نگهدارنده ابزار پیچی ایجاد کرد و در سال 1800، یک چرخ دنده مبادله ای را به کار گرفت که می توانست نرخ تغذیه و گام رزوه های پردازش شده را تغییر دهد. در سال 1817، یک مرد بریتانیایی دیگر به نام رابرتز، یک قرقره چهار مرحله ای و مکانیزم چرخ عقب را برای تغییر سرعت دوک استفاده کرد.
به منظور ارتقای سطح مکانیزاسیون و اتوماسیون، در سال 1845 فیچ از ایالات متحده تراش برجک را اختراع کرد.
در سال 1848، ایالات متحده شاهد ظهور ماشین های تراش دوار بود.
در سال 1873، اسپنسر در ایالات متحده یک ماشین تراش اتوماتیک تک محوره ساخت و کمی بعد یک ماشین تراش اتوماتیک سه محوره ساخت.
در آغاز قرن بیستم، ماشین‌های تراش با گیربکس‌هایی که توسط موتورهای منفرد هدایت می‌شد، پدیدار شدند.
پس از جنگ جهانی اول، انواع ماشین‌های تراش اتوماتیک کارآمد و ماشین‌های تخصصی به دلیل نیازهای صنایع نظامی، خودروسازی و سایر صنایع مکانیکی به سرعت توسعه یافتند. به منظور بهبود بهره‌وری قطعات کار دسته‌ای کوچک، در اواخر دهه 1940، ماشین‌های تراش با دستگاه‌های پروفیل هیدرولیکی ترویج شدند و در همان زمان، تراش‌های چند ابزار نیز توسعه یافتند. در اواسط{1}} تراش های کنترل شده با برنامه با کارت پانچ، صفحه پین ​​و صفحه شماره گیری توسعه یافت. استفاده از تکنولوژی CNC در ماشین های تراش در دهه 1960 آغاز شد و پس از دهه 1970 به سرعت توسعه یافت.